Isabelle van Ewijk: Verpand

 

.................................................

//FICTIEVROUWEN//
Verpand

Isabelle van Ewijk
Antwerpen: 't Verschil, 2012
ISBN: 9789490952105

Recensie: Connie van Gils

.................................................




  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Slecht in de liefde

Henri is 31, lesbisch, single en moet haar eerste seksuele ervaring nog opdoen. Als ze op een feestje van haar bedrijf de mooie Tara ziet, is ze verkocht. Ze heeft haar hart aan haar verpand nog voor er een woord gewisseld is. Als Tara vertrekt, met een man, achtervolgt ze hen en ziet dingen die niet voor haar ogen bestemd zijn.

Slecht in de liefde, dat is een thema naar mijn hart. Een thema dat veel te weinig wordt behandeld in de literatuur. Eerder al huldigde ik het verpletterende boek Mens Engel waarvan een recensie te vinden is bij fictie mannen.

Tara is niet slecht in de liefde, lijkt het. Ze is niet single, nooit geweest ook. Tara is wie de anderen willen dat ze is: troostmeisje, bitch, top, pop, stoeipoes, muze, pronkjuweel, je zegt het maar. Maar waar blijft Tara zelf in die relaties van haar? En als ze weg wil, laten haar geliefden hun ultieme droomvrouw dan zomaar gaan?

Het moet me van mijn hart, ik vind het zó dapper om deze vrij persoonlijke thema's te verwerken in een roman, ik maak een buiginkje voor Isabelle van Ewijk.

Het verhaal eromheen is me niet erg bijgebleven. Er is een manzieke moeder, een onbekende vader, er zijn toestanden op het werk met een dominant baasje, er is een beste vriend die stapelgek is op Henri en haar maar niet op kan geven, er is de onweerstaanbare biseksuele Mil op vrouwenjacht, en er is natuurlijk de chemie tussen Henri en Tara. Liefde, oh!

Jammer vond ik het dat snel nadat Henri beseft dat ze verliefd is op de ogenschijnlijk onbereikbare Tara, Tara al aan komt kloppen met haar hart en lichaam op een presenteerblaadje. Dat is zoooo lesbisch en druist tegen alle regels van de literatuur in.

Mijn kinderen schreven vroeger van die verhalen. Dat ging zo:

“Roos en haar Shet
Roos was een meisje van 8 jaar dat veel van pony's hield. Het meeste van Shetlanders omdat ze zo grappig en ondeugend zijn. Iedere dag droomde Roos ervan een eigen pony te hebben. Op een dag was ze jarig. Ze werd wakker van haar vader en moeder die in haar kamer lang zal ze leven stonden te zingen. Roos wreef even in haar ogen en toen wist ze het weer. Ze was jarig!
Haar moeder zei: 'We hebben een cadeau voor je'.
Haar vader zei: 'Kijk maar eens in de achtertuin!'
Roos rende naar het raam en trok de gordijnen open. In de tuin stond op het grasveld een bruine shetlandpony met een grote roze strik om zijn buik.
Roos rende de trap af naar buiten en riep: dank dank dank, lieve ouders. Ze danste en knuffelde de pony die ze 'Shet' noemde. Hij was de allerliefste pony van de wereld. Einde.”

Dat soort proza. Gelukkig ontstaan er al snel nadat de maagd en de geisha zich aan elkaar gegeven hebben nog allerlei misverstanden, maar die worden vervolgens uitgepraat. "Ja, ik heb nu eenmaal een muur om me heen gebouwd," dat soort letterlijke teksten. "Ik heb nou eenmaal moeite met vertrouwen.'' Isabelle, show, don't tell. Als je in een verhaal de geliefden hun problemen aan elkaar laat uitleggen bij een kopje thee, ben je echt verkeerd bezig.

Conclusie. Ik heb Verpand met veel plezier en bewondering gelezen. Het boek is vlot geschreven, bij vlagen zelfs uitstekend; spannend, met veel taalgevoel en humor. Een veelbelovend debuut dus, alles zit erin. Ik hoop dat Van Ewijk haar thema opnieuw en opnieuw gaat behandelen in haar werk, dan kan ze tot nog grotere hoogte komen.