Jonathan Coe: De regen voor hij valt


 

.................................................

//FICTIEVROUWEN//
De regen voor hij valt

Jonathan Coe
Amsterdam: Querido, 2007

ISBN: 9021433189

Oorspr. titel en uitg.: The rain before it falls - London: Viking, 2007

Recensie: Connie van Gils

.................................................


 

 
 

 
 

 



Poëtisch beschreven treurnis

De regen voor hij valt is het relaas van een vrouw, Rosamund, over haar liefste nichtje dat echter gehaat wordt door haar moeder, met een foute man aanpapt en zelf een dochter krijgt die ze ook weer haat, die weer met een foute man trouwt en een dochter krijgt, Imogen, die ze zo erg mishandelt dat het kind blind wordt.

Aan de zijlijn van hun levens staat de lesbische Rosamund. Bij gebrek aan eigen kinderen blijft Rosamund haar leven lang sterk gehecht aan deze vrouwen die haar naaste familie zijn. Als de kleine Imogen blind is geworden, wordt haar moeder uit de ouderlijke macht ontzet. Rosamund wil niets liever dan de zorg voor het achternichtje op zich nemen, maar dit wordt haar geweigerd omdat ze lesbisch is. Imogen wordt opgenomen in een pleeggezin en verder contact met de familie wordt afgeraden.

Het perspectief van de ongehuwde, al dan niet lesbische, oude tante (wie kent haar niet?) is beslist fris en origineel.

Na haar zelfgekozen dood laat Rosamund een aantal cassettebandjes achter waarop ze haar levensverhaal, dat voornamelijk bestaat uit de levens van haar familieleden, vertelt aan de blinde Imogen die inmiddels volwassen moet zijn. Ze doet dit aan de hand van een twintigtal foto’s. Imogen is helaas niet te vinden, vandaar dat het verhaal - vrijwel zonder commentaar - beluisterd wordt door enkele van haar andere erfgenamen.

Hoewel het een mooi geschreven boek is dat door velen gewaardeerd zal worden, overviel mij toch steeds weer de gedachte: waarom schrijft iemand zo’n treurig boek over zulke treurige levens? De treurigheid van de kinderloze tante die zich vastklampt aan de kinderen van familieleden die weinig om haar geven en zelden iets van zich laten horen, haar brieven niet beantwoorden. De treurigheid van hen die wel kinderen kregen, maar ze psychisch of lichamelijk mishandelen, niet in staat zijn van hen te houden.

Daarbij komt dat de persoon Rosamund, die overigens prachtig kan vertellen, niet zo boeit en dat komt waarschijnlijk omdat de dramatiek uit haar leven zich voornamelijk afspeelt in de levens van anderen.

Waarom schrijft iemand over regen die niet valt? Waarom geen opklaring, geen na de regen komt weer zonneschijn, geen bliksem en inslag? Zelf zegt tante Rosamund dat het goede aan alles wat is gebeurd, het bestaan van Imogen is. Daarom alleen is alle ellende niet voor niet geweest. Ze weet niet dat de blinde Imogen haar verhaal nooit zal horen. Aan het eind van het boek lukt het haar erfgenamen de pleegfamilie van Imogen op te sporen. Dan blijkt dat ze helaas is doodgereden.

Als je van serieuze verhalen houdt met een sombere inslag, dan is dit een absolute aanrader!