The Watermelon Woman
|
................................................. //FILMDRAMA// Regie: Cheryl Dunye Verenigde Staten, 1996, 90 min Met: Cheryl Dunye, Guinevere Turner enValarie Walker Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Oh, die ene scene... Wanneer makers de intense noodzaak voelen om ergens een film over te maken, is die noodzaak soms het enige waar de film zijn bestaansrecht aan ontleent. Dat is voor mij het geval bij de film The Watermelon Woman van regisseuse Cheryl Dunye. De Afro-Amerikaanse aspirant-regisseuse Cheryl, vertolkt door Dunye zelf, raakt gefascineerd door de geheimzinnige Fae Richards. Deze succesvolle Afro-Amerikaanse actrice uit de jaren dertig verschijnt alleen onder de naam 'The Watermelon Woman' op aftitelingen, en Chery wil erachter komen hoe dat zit. Tijdens haar onderzoek ontdekt ze het een en ander over Fae Richards, over de huidige (de film is uit 1996) lesbische wereld en over zichzelf. Bovendien ontstaat er iets moois en heel erg broeierigs tussen Cheryl en Diana, vaste klant bij de videotheek waar Cheryl werkt. The Watermelon Woman is een opmerkelijke film omdat het de eerste speelfilm was, gemaakt door een lesbische regisseuse, die daarbij ook nog eens van Afro-Amerikaanse afkomst is. Die combinatie blijft ook in de huidige filmwereld zeldzaam. Dat maakt de film opmerkelijk. Maar niet noodzakelijkerwijs goed. Vanaf het eerste beeld dacht ik: ah, jaren '90! En deze gedachte liet me gedurende de hele film niet meer los. De kleding, het verteltempo, de manier waarop dingen zijn gefilmd: alles ademt de kneuterigheid, die ik vanuit mijn kijkperspectief anno nu verbind aan films uit de jaren '90. Verder had regisseuse Dunye beter achter de camera kunnen blijven. Ze overschreeeuwt zichzelf in haar rol van jonge en onbegrepen regisseuse met een missie, waarvan ik ook na het zien van de film de blijkbaar toch echt schrijnende noodzaak niet meekrijg. De vorm, een soort fictie-docu-mengvorm, staat mij eerder in de weg dan dat hij de film authentieker maakt. Jammer, want op sommige momenten glinstert er even iets van potentie. Bijvoorbeeld wanneer Cheryl in een wel erg chaotisch lesbisch archief belandt, waar een meer dan prettig gestoorde medewerkster waakt over kostbare lesbische documenten. De sfeer is heerlijk droog en het hoge jaren '90 gehalte werkt hier op een positieve manier ontzettend komisch. Helaas komt Cheryl er zelf weer tussen, wanneer ze zich tot de camera wendt en hysterisch blij haar ontdekking (?) aanprijst. Aan het einde van de film (spoiler-alert!) blijkt dat de hele documentaire-opzet nep is. Fae Richards, de 'Watermelon Woman', heeft nooit bestaan. Dunye heeft haar personage verzonnen om het verhaal te vertellen dat zij wilde vertellen over al die donkere actrices in Hollywoodfilms, die decennialang niet verder kwamen dan de rol van trouwe huisdienares. Op zich is dat een prachtig streven, maar waarom kon ik tijdens het kijken die noodzaak maar niet voelen, die Dunye toch moet hebben gedreven voor het maken van deze film? En waarom kom ik er maar niet achter hoe dat nou zit met die meloen? Het kan liggen aan de acteerprestaties, die weinig overtuigend zijn, met name die van Dunye zelf. De rommelige manier waarop het verhaal aan mij wordt gepresenteerd, helpt ook niet mee. Zelfs, of juist bij een docu is enige structuur noodzakelijk, wil ik als kijker meegevoerd worden op het pad dat de filmmaker voor mij heeft uitgezet. Bovendien werkte de onthulling aan het einde voor mij als een anti-climax, ik kwam er bedrogen uit. Tot dan had al die knullerigheid tenminste een hoger doel gehad. En toch...en toch. Er is één ding waarvoor ik The Watermelon Woman nog een keer zou kijken. Een parel temidden van al die chaotische goede bedoelingen. De seksscene tussen Cheryl en vaste klant Diana die elkaar eindelijk vinden in een opwindende en sensuele omhelzing. Zelden heb ik seks tussen twee vrouwen op deze manier in een film gezien. Subtiel, mooi, maar daarbij ook nietsverhullend en erotisch-seksueel, zonder schaamte. Hulde. Hulde?! Ja, hier wel. Voor Cheryl Dunye en voor haar tegenspeelster Guinevere Turner, die zich volledig durven over te geven aan de camera en aan elkaar. Ironisch genoeg is deze film met zijn bijzonder serieuze noodzaak me vooral bijgebleven vanwege zijn enige seksscene. Dat zegt waarschijnlijk meer over mij dan over de film, maar toch kan ik The Watermelon Woman niet aanraden. Behalve dus die ene scene. Oh, die ene scene... |
