Transamerica
|
................................................. //FILMCOMEDY/DRAMA// Regie: Duncan Tucker Verenigde Staten, 2005, 103 min Met: Felicity Huffman, Kevin Zegers en Fionnula Flanagan Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
En dat heeft er niets mee te maken of je nou met een penis bent geboren of niet Roze. Zachtroze. Onopvallend, onopdringerig, heel erg „Southern Belle“. En dus heel erg Bree, de pré-operatieve transseksuele hoofdpersoon uit de film Transamerica. Ik hou niet van roze, maar het is heel moeilijk om niet van deze film te houden. Bree, vroeger Stanley geheten en gezegend met een wel heel opmerkelijke familie, is er bijna. Haar laatste operatie staat bijna voor de deur. Alleen nog even een handtekening van haar therapeute en dan is het zover. Maar dan krijgt Bree een telefoontje. Ze blijkt een tienerzoon te hebben, die vanwege tippelen in de gevangenis zit. Haar therapeute is ervan overtuigd dat Bree eerst haar verleden onder ogen moet zien voordat ze aan haar nieuwe toekomst mag beginnen. Geen handtekening dus, maar een road trip. Tegenstribbelend begint Bree aan een tocht die haar zal leiden langs afgelegen truckstops, kampvuren in de wildernis, een charmante Indiaanse paardenfokker en die uiteindelijk uitloopt op de onvermijdelijke ontmoeting met haar familie. En met haarzelf. Transamerica is een komedie met een serieuze lading. Het is te danken aan de formidabele cast en de hilarisch-herkenbare situaties (probeer maar eens rustig te plassen langs de Highway, wanneer je doodsbang bent voor slangen), dat de film zijn luchtige toon nergens kwijt raakt. Zonder flauw of voorspelbaar te worden, overigens. De tocht die Bree samen met haar zoon Toby richting Los Angeles aflegt, is een van de beste roadmovies die ik ooit heb gezien. Twee mensen, twee totaal verschillende werelden. Toby is op zoek naar zijn vader Stanley en wil hem koste wat het kost vinden. Bree is juist hard bezig om Stanley voor altijd te vergeten. En toch groeit dit onwaarschijnlijke duo tijdens hun reis steeds meer naar elkaar toe. Transamerica houdt knap de balans tussen een (laat) coming-of-age verhaal van een vrouw, die tijdens het hele proces van haar transitie is vergeten hoe fijn het is om contact te hebben met je medemens, en een familiefilm, die laat zien dat familie veel meer betekent dan alleen bloedverwantschap. Ik heb gelachen en ik heb een traantje weggepikt. Voor het overgrote deel ligt dat aan de uitstekende acteerprestatie van Felicity Huffman, vooral bekend van de serie Desperate Housewives. De moeite die zij heeft genomen om helemaal in de huid te kruipen van een vrouw geboren in een mannenlichaam, resulteert in een personage, dat even aandoenlijk als tegendraads is. Bovenal is Bree een mens en wordt ze nooit een karikatuur of een persiflage. Aan het einde van de rit heb je samen met Bree en Toby heel veel geleerd over het leven en over hoe het is om een goed mens te zijn. Verdomd moeilijk, maar zó de moeite waard. En dat heeft er niets mee te maken of je nou met een penis bent geboren of niet. |
