50 Ways Of Saying Fabulous
|
................................................. //FILMDRAMA// Regie: Stewart Main Met: Andrew Paterson, Harriet Beattie en Jay Collins Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Teleurstellende en bij vlagen zelfs slaapverwekkende filmervaring Na alle goeie en soms zelfs uitstekende films, die ik tot nu toe voor IHLIA heb mogen recenseren, moest het er eens van komen. En ja hoor, hier is ie dan: 50 Ways Of Saying Fabulous, de eerste film waar ik toch echt niet positief over kan zijn. Nieuw-Zeeland, een lange hete zomer in 1975. De 12-jarige Billy is een lelijke mollige jongen met een hartsvriendin, de stoere Lou, en heel veel fantasie. Hij hoort niet bij de andere jongens die van rugby houden en er nog goed in zijn ook. Billy droomt liever weg bij zijn favoriete tv-serie, waar hij Lana kan zijn, de rondborstige heldin met haar hoge paardenstaart en wulpse lippen. Als Roy, zo mogelijk nog lelijker en vreemder dan Billy, nieuw in de klas komt, beginnen er dingen te veranderen. Roy wijdt Billy in de spannende dingen die twee jongens samen kunnen doen in een afgelegen hutje. Hierdoor komt Billy’s vriendschap met Lou behoorlijk onder druk te staan. Als zich dan ook nog eens een nieuwe hulp aandient op de boerderij van Billy’s vader, die het hoofd van Billy helemaal op hol brengt met zijn blonde stoppels, zijn gitaar en zijn gespierde lichaam, is de chaos compleet. 50 Ways Of Being Fabulous is gebaseerd op het boek van Graeme Aitken en hoewel ik dit boek niet heb gelezen, kan ik me niet aan de gedachte onttrekken dat dit verhaal beter een boek had kunnen blijven. Het ligt niet aan de Nieuw-Zeelandse landschappen die werkelijk overweldigend zijn. Een doodgewone scene met de fietsende Billy krijgt door de magistrale achtergrond een diepte, die de film verder in zijn geheel niet weet te halen. Het ligt ook niet aan de grappige tussenstukjes, waarbij Billy wegdroomt en er ineens een UFO met Billy, in de gedaante van Lana, naast de schoolbus zweeft. Alhoewel lichtelijk gedateerd, zijn deze speciale effecten een speelse verademing, die echt iets toevoegen aan een verder erg realistisch verteld verhaal. Waarom is 50 Ways Of Being Fabulous dan toch zo’n teleurstellende en bij vlagen zelfs slaapverwekkende filmervaring? Ten eerste ligt dit aan de cast. Een coming-of-age-film als deze staat of valt bij de gratie van het hoofdkarakter. En hoewel ik me heel goed kan voorstellen dat Billy op papier een uiterst charmante en vertederende verschijning is, komt dat op het witte doek totaal niet over. Integendeel. De jonge acteur mist het charisma, het talent en daarmee ook de uitstraling die ervoor zouden kunnen zorgen dat ik 90 minuten lang met hem mee wil leven. Ook de overige acteurs konden mij niet echt bekoren. De enige, die zijn rol met verve speelt, is Roy, de nieuwste jongen in de klas. Maar hij is meteen weer zo eng, dat ik er eigenlijk niet eens bij wil zijn wanneer hij Billy de ins en outs van aftrekken leert. Verder lukt het de regisseur maar niet om het verhaal echt tot leven te brengen. We vallen soms letterlijk van de ene scene in de andere, wat ervoor zorgde dat ik me regelmatig afvroeg of ik iets had gemist. Ik kreeg bijna het gevoel dat de regisseur, uit angst om ook maar iets meer de diepte in te gaan, er dan nog maar een leuke UFO instopte en er nog maar een plotwending bijhaalde. Door deze rommelige manier van vertellen ben ik er nog steeds niet achter wat nu eigenlijk precies het verhaal is. Gaat het over Billy’s ontluikende seksualiteit? Daar lijkt het eerst wel op, maar eigenlijk is zijn homoseksualiteit al van begin af aan bij iedereen bekend, is hijzelf ook niet verrast als er dan wat gebeurt, en heeft er verder ook niemand echt moeite mee. Gaat het over Billy’s eerste liefde? Dat lijkt me sterk, aangezien er van enige chemie of gevoel tussen beide jongens geen sprake is. Bovendien verandert Roy van lieverlee in een enge stalker die Billy met een geweer van zijn liefde wil overtuigen, wat een dermate houterig en slapstickachtig gebrachte sequentie opleverde, dat ik op dat punt toch echt afhaakte. Of gaat het toch over de vriendschap tussen Billy en het stoere meisje Lou, dat eigenlijk helemaal geen meisje wil zijn? Dit lijkt de meest interessante kant van de hele film te zijn. Helaas raakt de regisseur op een gegeven moment het overzicht kwijt en nemen de plotjes en subplotjes het over van een dieper uitgewerkte vertelling. Liefhebbers van prachtig geschoten landschappen en grootse sterrenhemels kunnen hun hart ophalen bij 50 Ways Of Saying Fabulous. Filmliefhebbers helaas niet. |
