Contracorriente
|
................................................. //FILMDRAMA// Regie: Javier Fuentes-León Met: Tatiana Astengo, Manolo Cardona en Cristian Mercado Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Een onbekende wereld, een grote liefde, een lach en een traan Elk mens moet in zijn leven een oneindig aantal keuzes maken. Sommigen reiken ver, anderen bestaan alleen uit de vraag welk soort beleg je op je boterham wilt hebben. Miguel, de hoofdpersoon van Contracorriente (Onderstroom) van de Spaanse regisseur Javier Fuentes-León, heeft zijn hele leven geleefd alsof alle keuzes al zijn gemaakt. Geboren en getogen in het kleine visserdorp waarin hij nog steeds leeft, met een vrouw, die 7 maanden zwanger is van hun eerste kind. Visser, net als zijn vader en diens vader. Gerespecteerd lid van de kleine gemeenschap, waarin de kerk nog steeds het middelpunt vormt. Miguel houdt van zijn vrouw en van zijn ongeboren kind. Maar hij houdt ook van Santiago, een jonge kunstenaar, die vanwege zijn geaardheid buiten het dorp moet leven. Als er op een dag een tragisch ongeluk gebeurt, komt Miguel voor de belangrijkste keuze van zijn leven te staan. Kiest hij voor de wereld waarin hij al zijn hele leven leeft, of kiest hij voor zijn relatie met Santiago? De films waar ik het meest van hou, slagen erin mij te ontvoeren naar een andere, onbekende wereld. Ze doen me even vergeten dat er zoiets bestaat als een alledaagse routine. Zo een film is Contracorriente. Vanaf minuut één zit ik op een paradijselijk strand, hoor ik de geluiden van de zee en van de mensen die er werken. Miguel is op het eerste gezicht net zo stug en hard als zijn dorpsgenoten. Maar ik wil hem leren kennen, en dat is de kracht van de film. Je kunt niet alles begrijpen wat de personages doen, maar ze worden door de uitmuntende acteurs zo voortreffelijk, zo menselijk neergezet, dat je niet anders kunt dan met hen meegaan. Het vissersdorp en de zee spelen een grote rol in deze film, net als de subtiele muziek, die melancholiek is zonder ooit sentimenteel of kitscherig te worden. De regisseur jongleert met de verschillende tinten van het zand, met de kleuren op Santiago’s schilderijen, met de vissershutten en met de gezichten van de mensen die er leven. Hij vangt het leven en het levensgevoel met een trefzekere blik en weet, ondanks alle hardheid die er heerst, een intiem en teder beeld te schetsen van hun levens. De liefde tussen Miguel en Santiago wordt door de regisseur op een rauwe - ik kan er geen beter woord voor vinden - mannelijke en op zo’n hartverscheurende wijze vertelt, zoals ik het maar in weinig films ben tegen gekomen. De regisseur deinst niet terug voor de afgronden en de strubbelingen die een dergelijke liefde kenmerken. Zijn twee geliefden houden elkaar vast en stoten elkaar af, ze strelen elkaar, ze doen elkaar pijn. Dit is echte liefde, want alleen echte liefde kent een dergelijke passie. Voor mij is Contracorriente één van die zeldzame parels waarin alles samenkomt: een onbekende wereld, een grote liefde, een lach en een traan. Kijk hem. Het is een uitstekende keuze. |
