Chris & Don. A Love Story
|
................................................. //DOCUMENTAIRE// Regie: Tina Mascara en Guido Santi Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
Zelfs grote liefdes hebben soms hulp nodig om tegen elkaar te zeggen hoeveel ze van elkaar houden Wat is liefde? Of, om het nog moeilijker te maken: wat is grote liefde? Na het zien van de documentaire Chris & Don. A Love Story van de makers Tina Mascara en Guido Santi weet ik nog steeds niet hoe ikzelf die grote liefde, mocht hij /zij zich ooit aandienen, zou herkennen. Maar één ding weet ik nu zeker: die ene grote liefde, je wederhelft, je zielenmaat, bestaat. En wie nu denkt, wat een pathetisch gezeik, die raad ik ten zeerste aan om bovengenoemde documentaire te gaan kijken. Het liefdes- en levensverhaal van de beroemde Britse schrijver Christopher Isherwood, wiens boek A Single Man vorig jaar nog op onnavolgbare wijze is verfilmd door Tom Ford, en de 30 jaar jongere Don Bachardy, een bekende portretschilder, begint op een zonnige dag op Monica Beach. Don is dan 16, Christopher (Chris) 46 jaar oud. In eerste instantie gaat Chris voor Dons oudere broer, maar 2 jaar later is het zover: Don en Chris worden verliefd. Dat zullen ze, ondanks tegenslagen en strubbelingen, altijd blijven, totdat Isherwood in 1986 overlijdt aan de gevolgen van prostaatkanker. Het is vooral Don Bachardy zelf die dit sprookje echt laat worden. Hij gunt de makers een ontzettend openhartige blik in zijn leven met Chris, en daardoor wordt die grote liefde haast tastbaar, voelbaar. We maken Don mee in hun gezamenlijke huis, waarin hij nu alleen leeft. We zijn erbij als hij op zijn rode fiets door Santa Monica scheurt, zijn buikspieren traint op een snelheid, waarop ik in ieder geval jaloers ben. Dons aanstekelijke lach en zijn nonchalante manier van vertellen zijn de grote pluspunten van de documentaire. De grote nabijheid van de makers levert hartverscheurende momenten op, zoals wanneer Don naar de tekening kijkt die hij maakte toen Chris net was overleden. De aanvullende interviews met bevriende acteurs/actrices en tijdgenoten zijn wellicht wat minder sprankelend, maar ze vullen het beeld goed aan dat Don van zijn relatie met Chris schetst. Zeker in een documentaire is het altijd erg fijn om er een objectieve blik bij te betrekken, zodat ook de minder rooskleurige momenten niet onderbelicht blijven. Mascara en Santi proberen een structuur aan te brengen in hun documentaire, door deze in twee hoofdstukken te delen. Het ene gaat over “Chris”, het andere over “Don”. Dat was helemaal niet nodig geweest. De levens van de twee mannen zijn zo met elkaar vergroeid, dat een opdeling in tweeën bijna onnatuurlijk aanvoelt. Ook de nagespeelde episodes uit Chris’ en Dons leven, die de makers door onscherptes en selectieve filmerij authentiek proberen te laten lijken, zijn niet bijzonder geslaagd. Ze haalden mij uit de echtheid van Dons vertelling en zorgden voor afstand op momenten, waarop ik er juist helemaal in had willen zitten. Maar dit wordt allemaal ruimschoots gecompenseerd door de toevoeging van de meest ontroerende korte geanimeerde tekenfilmpjes die ik ooit heb gezien: een oud paard en een jong katje. Chris en Don, zoals ze elkaar liefkozend noemden, omdat Chris nu eenmaal tegen huisdieren was. Deze subtiele parels van de tekenfilmkunst vullen niet alleen de realistische beelden aan. Ze laten zien dat zelfs grote liefdes soms hulp nodig hebben, om tegen elkaar te zeggen hoeveel ze van elkaar houden. Als dat geen levensles is, dan weet ik het ook niet meer. |
