Black White + Gray: A Portrait of Sam Wagstaff and Robert Mapplethorpe
|
................................................. //DOCUMENTAIRE// Regie: James Crump Recensie: Anne Chlosta .................................................
|
 |
“The pleasure of looking and the pleasure of seeing” Achter elke sterke man staat een sterke vrouw. In het geval van Robert Mapplethorpe was die vrouw een knappe, sterke en fascinerende man. Zijn naam was Sam Wagstaff, een van de meeste beroemde en beruchte curatoren en verzamelaars van zijn tijd. In de documentaire Black White + Gray: A Portrait of Sam Wagstaff and Robert Mapplethorpe die in 2007 op het Tribeca Film Festival in New York in première ging, laat regisseur James Crump de gloriedagen van de jaren '70 herleven. Hij doet dit aan de hand van de geschiedenis van Wagstaff en Mapplethorpe, wiens carrières er zonder elkaar heel anders hadden uitgezien. Crump, zelf als curator en auteur actief in de kunstwereld, laat veel tijdgenoten aan het woord, die Wagstaff en Mapplethorpe persoonlijk hebben meegemaakt. Veelal zijn de geïnterviewden goede bekenden van Crump, en dat merk je. Ze zijn opvallend los en spraakzaam en gaan niet alleen voor het perfecte plaatje. Ook de minder mooie kanten van de relatie tussen Wagstaff en Mapplethorpe komen ter sprake en dat is erg verfrissend en onderhoudend om naar te kijken. Vooral levende muzieklegende Patti Smith springt er tussenuit. Als Mapplethorpe’s vriendin en muze heeft zij de relatie van Wagstaff en Mapplethorpe van heel dichtbij meegemaakt. Haar gedachten over de tijd met hun driëen zijn verreweg het meest boeiend en fascinerend. En wie het droog kan houden als Patti Smith het gedicht voorleest dat ze postuum voor Wagstaff heeft geschreven, dan heeft die geen ziel. De focus van de documentaire ligt op Sam Wagstaff, van de twee mannen duidelijk de minst bekende. Robert Mapplethorpe is een begrip voor iedere zichzelf respecterende homoseksueel en kunstliefhebber, maar wie weet tegenwoordig nog wie Sam Wagstaff was? Volkomen ten onrechte, blijkt na het zien van deze documentaire. Wagstaff was een uiterst charismatische man, altijd gefascineerd door de lichte en de donkere kanten van de mens. Zonder hem had de fotografie zich nooit ontwikkeld tot een volwaardig genre binnen de kunstwereld en dat laat Crump op boeiende wijze zien. Er komen heel wat beelden langs. Van Mapplethorpe, dat spreekt voor zich, maar vooral van foto’s die zonder Wagstaff nooit bekend waren geworden. Alleen daarom al is de documentaire het bekijken meer dan waard. Black White + Gray schept een intrigerend beeld van twee mannen, die qua leeftijd en achtergrond niet verschillender hadden kunnen zijn, maar die toch jarenlang verbonden bleven. Ze laat je achter met het weemoedige besef dat je nooit meer aan de hand van Sam Wagstaff in een museum naar foto’s kunt kijken. Om dat mee te maken waar het voor Wagstaff allemaal om ging: “The pleasure of looking and the pleasure of seeing”. |
