Op de vraag van de jonge gelovige Joodse homo David of hij zijn hele leven alleen moet doorbrengen, zonder partner, antwoordt zijn rabbijn vriendelijk, doch stellig en zonder na te denken: "Ja." Dit onthutsende moment zit in de indringende documentaire Trembling Before G-d, waarin documentairemaker Sandi Simcha Dubowski gelovige joden opzoekt die ontzettend worstelen met het feit dat ze én geloven én homoseksueel zijn   >>

Op de valreep van 2011, tussen alle gekte van de kerstinkopen en die altijd weer zo vervelende beslissing, welk hip Nieuwjaarsfeest het dit jaar gaat worden, is het tijd voor hysterische toestanden en extravagante types. Kortom, tijd voor de eocumentaire Paris Is Burning...  >>

Wie stiekem altijd heeft gedacht dat de lesbische boten tijdens de Canal Parade eigenlijk toch wel een beetje saai zijn, of wie stiekem altijd heeft gedacht dat homoseksuele mannen alleen maar seks willen in het leven – die zou best wel eens veel van zichzelf kunnen herkennen in een van de lesbiennes en homo’s die langskomen in de documentaire Pride Divide van Paris Poirier en Karen Kiss  >>

Een ding moet me meteen van het hart over regisseur Parvez Sharma en alle andere mensen die de documentaire A Jihad For Love hebben gemaakt: wat een lef. Ik kan me de hoeveelheid geduld en uithoudingsvermogen bijna niet voorstellen, die nodig was om naar al die landen te reizen (een kleine greep: India, Pakistan, Turkije, Zuid-Afrika) en daar mensen voor de camera te krijgen die om hun leven moeten vrezen als bekend wordt wie zij zijn  >>

Wie houdt er niet van om 2011 even helemaal achter zich te laten en te verdwijnen in een wereld vol weelderige kostuums, romantische steegjes en bovenal, dat heerlijke Britse accent? Wie deze vraag volmondig met: IK NIET! beantwoordt, die kan beter ook niet kijken naar de dvd-box van de BBC met daarin twee boekverfilmingen van Sarah Waters. Voor alle anderen: lees vooral verder!  >>

Roze. Zachtroze. Onopvallend, onopdringerig, heel erg „Southern Belle“. En dus heel erg Bree, de pré-operatieve transseksuele hoofdpersoon uit de film Transamerica. Ik hou niet van roze, maar het is heel moeilijk om niet van deze film te houden  >>

Wanneer makers de intense noodzaak voelen om ergens een film over te maken, is die noodzaak soms het enige waar de film zijn bestaansrecht aan ontleent. Dat is voor mij het geval bij de film The Watermelon Woman van regisseuse Cheryl Dunye  >>

Er zijn van die films, die je een hele leven bijblijven. Die je net als goede vrienden steeds weer wilt zien. Met onvergetelijke personages en intense scènes, die op je netvlies gebrand blijven. Misschien voel je hem al aankomen, maar What’s Cooking van Gurinder Chadha behoort voor mij niet tot deze categorie films
>>

Stel: je ontmoet een ontzettend leuke blonde jongen. En hij vindt jou nog leuk ook! Jullie worden een stel. De seks is fantastisch, en je vindt het heerlijk om daarna tegen hem aan te kruipen en samen in slaap te vallen. Maar helaas. Hij woont in Oost-Berlijn en jij in West-Berlijn, aan de andere kant van de muur. Jij mag niet langer dan 24 uur in Oost-Berlijn blijven en hij mag al helemaal niet naar het Westen. Dus samen in slaap vallen zit er niet in  >>

Soms kan de ontmoeting met iemand bepalend zijn voor je hele leven. Zeker wanneer het om je eerste liefde gaat. Je wordt volwassen, je hebt nieuwe relaties, misschien trouw je zelfs. Maar die allereerste vlinders in je buik gaan nooit helemaal weg  >>

Kotzebue lijkt een jongen, maar is een vrouw. Ze weet niet wie haar vader is, en menselijke warmte heeft ze nog nooit ontvangen. Roswitha is een vreemdelinge die, op de vlucht uit de DDR, is beland in een van de meest afgelegen streken ter wereld: Kotzebue, Alaska  >>

Het zal je maar gebeuren: je bent een jonge man in Hongkong, met een bloedmooie vrouw en een schattig dochtertje. Alles gaat je voor de wind. Totdat je erachterkomt dat jouw vrouw lesbisch is. En dat ze je gaat verlaten voor een jonge, al even bloedmooie meid, die ontroerend goed op haar gitaar kan tokkelen  >>

Een knotsknettergekke filmervaring met een serieuze kern. Zo zou je de film The Baby Formula van regisseuse Alison Reid in één zin kunnen omschrijven  >>

Twee vrouwen. De een blond en gespierd, de ander Aziatisch en sensueel. Samen hoog boven in de lucht, dansend met lange banen zijdeachtige stof. Kan het veelbelovender?  >>

Het leven op een meisjesschool is geen pretje. Dat geldt niet alleen voor de scholieres, maar ook voor Simone, hun lerares poëzie. Simone is nooit losgekomen van de school, die wordt geleid door haar tante, en koestert bovendien een liefde in haar hart, waarover ze het nooit met iemand heeft kunnen hebben  >>

Kan een hetero man verliefd worden op een andere hetero man? De meeste mensen zouden deze vraag stellig en overtuigd met een volmondig “Nee!” beantwoorden. Maar dat geldt niet voor de jonge Argentijnse regisseur Marco Berger. Zijn speelfilmdebuut Plan B bantwoordt de vraag zo zinderend, zo overtuigend en zo levensecht, dat het bij mij zorgde voor heerlijk fladderende vlinders in mijn onderbuik   >>

Na alle goeie en soms zelfs uitstekende films, die ik tot nu toe voor IHLIA heb mogen recenseren, moest het er eens van komen. En ja hoor, hier is ie dan: 50 Ways Of Saying Fabulous, de eerste film waar ik toch echt niet positief over kan zijn   >>

Wat is liefde? Of, om het nog moeilijker te maken: wat is grote liefde? Na het zien van de documentaire Chris & Don. A Love Story van de makers Tina Mascara en Guido Santi weet ik nog steeds niet hoe ikzelf die grote liefde, mocht hij /zij zich ooit aandienen, zou herkennen. Maar één ding weet ik nu zeker: die ene grote liefde, je wederhelft, je zielenmaat, bestaat. En wie nu denkt, wat een pathetisch gezeik, die raad ik ten zeerste aan om bovengenoemde documentaire te gaan kijken   >>

Elk mens moet in zijn leven een oneindig aantal keuzes maken. Sommigen reiken ver, anderen bestaan alleen uit de vraag welk soort beleg je op je boterham wilt hebben   >>

Meteen een waarschuwing vooraf: de beeldkwaliteit van Yossi & Jagger had beter gekund. Dat heeft ermee te maken dat deze maar 67 minuten durende film oorspronkelijk bedoeld was voor televisie. Maar wie let daar nog op, als het verhaal over de verboden liefde tussen de extraverte grappenmaker Jagger en zijn commandant, de terughoudende Yossi, je bij de keel grijpt en niet meer loslaat?  >>

Ja, ik geef het toe: ik ben bevooroordeeld. Deze film heb ik al zo vaak gekeken, dat ik sommige gesprekken woord voor woord kan meespreken. Maar ik heb een excuus: wie Beautiful Thing nog nooit heeft gezien, die heeft niet alleen één van de meest ontroerende, grappige en tedere coming-out films gemist. Maar ook een geweldige, swingende soundtrack die vooral bestaat uit nummers van muzikaal zwaargewicht Mama Cass Elliot, zangeres van The Mamas & The Papas   >>